آیا ازدواج خوب است!؟ -آکا

آیا ازدواج خوب است!؟ -آکاآیا ازدواج خوب است!؟ -آکا

آکاایران: آیا ازدواج خوب است!؟

آکاایران: ازدواج یک راه حل است برای حل مسایل و مشکلاتی که قبل از ازدواج وجود دارند

به گزارش آکاایران: هر اتفاق تکراری در زندگی، به خصوص اتفاقاتی که روی ضرورت رخ دادنشان توافق های جمعی وجود دارد، بدون هیچ شک و تردیدی برای حل یک یا چند مشکل به وجود می آیند...
ازدواج هم جزو یکی از این اتفاق هایی است که تمام نسل های بشر در سراسر جهان روی ضرورت رخ دادن آن به توافق رسیده اند.
به زبان خیلی ساده ازدواج یک راه حل است برای حل مسایل و مشکلاتی که قبل از ازدواج وجود دارند و بعد از ازدواج قرار است حل و رفع شوند و یا کم رنگ گردند.
این که ازدواج چیز خوبی است یا نه، یک سوال فرعی است. در واقع تمرکز روی خوب یا بد بودن ازدواج خیلی مواقع آن جنبه راه حل گرایانه این پیوند مقدس را ضعیف می کند و به یک قضاوت ساده و پیش پا افتاده خوب یا بد تبدیل می کند.
وقتی کسی سوال می کند ازدواج خوب است یا نه، در حقیقت به طور غیرمستقیم می پرسد ازدواج چه فایده ای برای من دارد؟ چه مشکلاتی از مسایل زندگی مرا حل می کند و آیا در بهبود شرایط روانی و ذهنی و جسمی من موثر است یا نه؟
بیایید ما هم از این فرصت استفاده کنیم و کمی از این زاویه یعنی از پنجره راه حل گرایانه به ازدواج نگاه کنیم. بیایید با هم روی این موضوع تامل کنیم که این اتفاق بزرگ در زندگی قرار است چه مسایل و مشکلاتی را از پیش روی ما بردارد.
مشکلی به نام تنهایی
ازدواج یک اتفاق دونفره است. دو نفری که باید از دو جنس مخالف باشند. دو جنسی که با هم تفاوت های ذاتی و طبیعی داشته باشند. دو نفری که به خاطر تفاوت فطری وجودشان قادر باشند که از دو پنجره مختلف به زندگی نگاه کنند. دو نفری که برخلاف توهمی که شایع شده از یک جنس نباشند و از یک پنجره به زندگی نگاه نکنند. بلکه دو شخصیت کاملا متفاوت باشند که به یک سمت و راستا نگاه کنند. نگاه به یک هدف از حداقل دو زاویه متفاوت. این تفاوت و تمایز ذاتی هم در طبیعت و هم در شیوه نگاه باعث می شود که مشکلی به نام تنهایی به یک باره بعد از ازدواج محو و ناپدید شود. شما وقتی در یک اتاق یا در یک کاخ یا در یک سیاره تک و تنها نشسته اید ممکن است احساس تنهایی کنید. اما اگر یک موجود دیگر با تفاوت های اساسی کنار شما بنشیند و به شما بگوید که می توان از پنجره متفاوتی همین اتاق و کاخ و سیاره را به گونه دیگری دید، شما دیگر تنها نیستید. به زبان خیلی ساده همه چیزهایی که تنهایی شما را شکل می دهد ناگهان از تنها بودن می افتند و چند تا می شوند و این امر باعث می شود که دو نفر در یک اتاق یا یک کلبه سال های کنار هم باشند بدون این که احساس تنهایی آنها را آزار دهد.
برعکس وقتی یکی از آن دو نفر اصرار داشته باشد که نفر دیگر را حتما شبیه خودش کند، فاجعه ای بدتر از تنهایی رخ می دهد. این که آدم در اتاق و کلبه خودش تنها باشد یک موضوع است، اما این که کسی را به زور در کلبه ای غریبه و بیگانه با طبیعتش زندانی کنند و بگویند حتما باید از این پنجره طلوع و غروب خورشید را نظاره گر باشد، این تنهایی دیگر از جنسی مرگبار و کشنده است که فرار از آن گاهی ارزشمندترین کاری است که انسان به نظرش می رسد.
بله ازدواج می تواند تنهایی انسان را برطرف کند. به شرطی که تفاوت های زوج و شریکی که قرار است شریک تنهایی مان شود را بپذیریم و نگاه متفاوت او به زندگی را ارج نهیم و اصراری نداشته باشیم که او را با خودمان هم نگاه سازیم.
وقتی این اتفاق می افتد، هر وقت احساس تنهایی می کنیم کافی است کنار جفت خود برویم و از او بخواهیم با نگاه متفاوتش به دنیا برایمان در مورد زندگی صحبت کند. او دنیایی را که می بیند و با دنیای ما حتما متفاوت است، تفسیر می کند و ما جریان گرم دیگر تنها نبودن را در وجودمان احساس می کنیم.
*از سوی دیگر خیلی از آدم ها وقتی برای مدت زیادی تنها هستند، بدون فکر و تامل، برای خلاصی از این تنهایی طاقت فرسا، به اولین مورد ازدواجی که سر راهشان سبز می شود جواب مثبت می دهند. اسم این حالت "تله تنهایی" است که باید بی نهایت مواظب آن بود.
اما در مجموع، اگر قرار است ازدواج راه حلی برای رفع تنهایی ما، و نه تنهاتر ساختن ما باشد، این خودش یک دلیل عالی برای استقبال از اتفاق ازدواج است.
مساله ای به نام رشد
ما درختی هستیم که هرگز از رشد نمی افتیم. حتی اگر چشم روشن بینی داشته باشیم و به دنیا واقعا همان گونه که هست نگاه کنیم، به وضوح متوجه می شویم که همه چیز در حال رشد و بزرگ شدن است. حتی خشک شدن برگ درخت ها در پاییز هم یک جور رشد و بلوغ است و در یک جمله می توان گفت که دنیا آفریده شده است تا رشد کند و از این چیزی که هست به چیزی کامل تر تبدیل گردد.
ما آدم ها هم در زندگی از این حادثه بی بهره نیستیم. ما نیز موجوداتی طالب رشد هستیم. یک آدم تنها و مجرد می تواند تا حد زیادی در عرصه های مختلف زندگی رشد کند. ادامه تحصیل دهد و به مدارج عالی تحصیلی برسد. یا به بدن خود برسد و زیباترین و سالم ترین بدن روی زمین را داشته باشد. همین طور می تواند در امور اقتصادی فعال شود و بیشترین ثروت ممکن را برای خود جمع کند. اما جنبه هایی از زندگی وجود دارد که به تنهایی نمی توان در آن حوزه ها رشد کرد و گسترش یافت. در بعضی از عرصه های زندگی حتما باید دو نفری قدم نهاد و به صورت مشترک در آن عرصه ها رشد کرد.
برای مثال احساس زیبا و متعالی پدر یا مادر شدن را فقط وقتی ازدواج می کنی می توانی دریابی. یک موجود تک و تنها که همیشه از ازدواج گریزان است و یا طالب پیوندهای موقتی است نمی تواند این حس باشکوه را دریابد. وقتی اتفاق پدر شدن یا مادر شدن رخ می دهد کل بدن انسان متحول می شود و خودش را برای این حادثه بزرگ و طلایی آماده می کند. تلاش برای بزرگ کردن موجودی ظریف و شکننده که بدون کمک والدین هیچ کاری از او برنمی آید یکی از زیباترین و باشکوه ترین تلاش هایی است که به یک باره دید انسان نسبت به زندگی را تغییر می دهد و بین نگاه یک دختر و پسر مجرد و یک زوج عیالوار تفاوتی عظیم را باعث می گردد.

ازدواج یک اتفاق دونفره است. دو نفری که باید از دو جنس مخالف باشند

وقتی ازدواج می کنیم حوزه های جدیدی از رشد و گسترش مقابل چشمان ما آشکار می گردد. ایثار و از خودگذشتگی، محبت بدون انتظار بازگشت، خوشحال شدن از شادی دیگری و شریک شدن در غم و اندوه شریک زندگی، پوست ترکاندن برای تغییر سطح درآمدی و مهارتی برای تامین مایحتاج زندگی مشترک و... همه و همه از جمله حوزه ها و عرصه های جدید و متفاوتی هستند که فقط با ازدواج کردن می توان این عرصه ها را دید و در آنها حضور یافت و رشد و گسترش روح و جسم و ذهن را در این حوزه ها تجربه کرد.
اما از سوی دیگر می بینیم که خیلی وقت ها شریک زندگی انسان نه تنها به رشد و تعالی و گسترش سطوح ذهنی و جسمی و روانی انسان کمک نمی کند، بلکه به صورت مانعی جدی و متعصب بر سر راه ظاهر می شود و با مانع تراشی های جورواجور و حتی بسیاری اوقات با تهدید و ارعاب و باج گیری و انواع شیوه های خشن سعی می کند حتی آرزوی رشد و پیشرفت را، لااقل در دو دهه اول ازدواج از شریک زندگی خود بگیرد. به زبان خیلی ساده فردی که در ایام مجردی می توانست به راحتی در حوزه های معمولی زندگی پیشرفت کند و به سطوح عالی تری دست یابد، بعد از متاهل شدن و ازدواج مجبور می شود از عادی ترین حقوق رشد و پیشرفت محروم شود و مانند یک اسیر منتظر بماند تا چه موقع اجازه آزادی مشروط او صادر شود. به روشنی مشخص است که این شکل ازدواج نه تنها راه حلی برای مشکل رشد و بلوغ فرد نیست بلکه خودش به عنوان یک مشکل و مساله جدید در مقابل دو شریک زندگی ظاهر می شود. بدیهی است که برای این حالت اتفاق ازدواج بدترین رخدادی است که می تواند رخ دهد. برعکس اگر ازدواج راه حلی باشد برای تداوم رشد و گسترش روانی، ذهنی، جسمی فرد در عرصه های قدیم و تازه، بدیهی است که استقبال از ازدواج یک ضرورت انکارناپذیر است.
مساله ای به عنوان کمبودزدایی
به نظر بسیاری آدم ها، دو نفر زمانی می توانند شریک مناسبی برای زندگی همدیگر باشند که بتوانند یکدیگر را کامل کنند. از قدیم یک زن و شوهر مناسب را شبیه دو نیمه شکسته کوزه ای می دانستند که وقتی کنار هم قرار گیرند یک کوزه یا گلدان یا آیینه سالم و بی نقص را ایجاد می کنند.
ازدواج اتفاقی است که رفع کمبودهای طرفین، وقتی کنار با هم باشند را قول می دهد. بنابراین می توان آن را راه حلی برای جبران نواقص و کاستی ها دانست.
اما همین انتظار کامل بودن فرد مقابل باعث می شود که بسیاری اوقات ازدواج به بدترین اتفاق زندگی یک فرد تبدیل شود.
برای مثال فرض کنید فردی ترسو و بزدل است و می خواهد همسری اختیار کند که از او شجاع تر باشد و بتواند در زندگی این نقص کمبود شجاعت او را جبران کند. حال فرض کنید شریک زندگی او به غلط و فقط برای این که جواب مثبت را بگیرد خود را شجاع ترین موجود روی زمین جا بزند. به نظر شما وقتی این پیوند شکل گرفت و آن دو زیر یک سقف رفتند و چند صباحی از زندگی مشترکشان گذشت، آیا دو موجود ترسو و بزدل در کنار هم می توانند زندگی موفقی داشته باشند؟ شریک جدید فقط می تواند ترس بیشتری را به فرد مقابلش منتقل کند و چگونه ممکن است فردی از این که نقص و کمبودهای زندگی اش نسبت به قبل بیشتر شود خوشحال تر باشد!؟ بدیهی است که این ازدواج حادثه موفقی نیست و اگر از هم گسسته نشود تا آخر عمر با ناراحتی و عذاب سپری خواهد شد.
وقتی دو نفر می خواهند با هم ازدواج کنند و طرف مقابل اصرار دارد که شریک زندگی اش حتما سواد کافی داشته باشد. از ثروت کافی برخوردار باشد. شغل دایم و قابل اعتمادی داشته باشد و از فساد اخلاقی مبرا باشد، طبیعی است که این شرایط همین طوری مطرح نمی شوند و فردی که این شرایط را طرح می کند در واقع به زبان بی زبانی دارد به شکلی کمبودها و کاستی های خودش را بیان می کند یا در خوش بینانه ترین حالت از این کمبودها و نواقص گریزان است. مثلا خودش ثروت دارد و نمی خواهد فردی فقیر و تنگدست به طمع ثروتش شریک زندگی اش شود و یا خودش در سطح بالاتری از سواد و دانش قرار دارد و نمی تواند فردی با نگاه محدود و قالبی و ساده را در زندگی به عنوان شریک تحمل کند.
حال اگر یکی از طرفین با فریب خودش را صاحب این کمالات و خصیصه ها نشان دهد و با حیله سعی کند قبل از ازدواج خودش را صاحب همه شرایط طرف مقابل بنمایاند و بعد از ازدواج، بنا بر اصل کار از کار گذشته و باید تسلیم شد، اصرار داشته باشد که شریک زندگی اش از شرط های خود کوتاه بیاید و آنها را نادیده بگیرد، این پدیده نه تنها ازدواج را به یک بازی فریبکارانه و نامیمون تبدیل می کند، بلکه از همان ابتدا سنگ یک بنای فریبکارانه را در زندگی مشترک بنا می گذارد و اگر مثبت بودن مجله موفقیت بیش از این اجازه پرداختن به این موضوع را ندهد باید گفت که این شکل ازدواج اصلا چیز خوبی نیست.
بله! این که با حادثه ازدواج باید دو نفر مکمل هم شوند و یکدیگر را کامل کنند، چیز خوبی است اما این که یکی از طرفین انتظار داشته باشد طرف مقابل حتما کاستی ها و خلاهای روحی و ذهنی یا مادی او را پر کند و اگر چنین نکند به درد نمی خورد، این انتظار باعث ایجاد مشکل جدیدتری به صورت احساس بد و ناخوشایند مورد سوء استفاده قرار گرفتن و حس بردگی و خواری و حقارت در فرد مقابل می گردد که نه تنها راه حل بودن اتفاق ازدواج را زیر سوال می برد بلکه برعکس به عنوان یک عامل مشکل آفرین مورد نفرت افراد مجرد و تنها نیز می شود.
حال با توجه به کمبود فضای مقاله اجازه دهید بحث را جمع کنیم و ادامه بررسی این نگاه متفاوت به حادثه ازدواج را به خودتان واگذار کنیم. به نظر شما به جز مشکلات و مسایل کلی که تا این جا عنوان و بررسی کردیم، اتفاق ازدواج وقتی قرار باشد راه حلی برای رفع مشکل و برطرف ساختن موانع و حل مسایل باشد، این مسایل و مشکلات و موانع چه چیزهای دیگری می توانند باشند؟
برای این که جواب این سوال را پیدا کنید لازم نیست زحمت زیادی بکشید. کافی است به زندگی های مشترک آدم های اطراف خود دقت کنید. از معجزه ازدواج وقتی خوب عمل می کند، شگفت زده خواهید شد.